
2025-12-19 17:52:08
āđāļāļāđāļ§āļāđāļ§āļĨāļēāļāļāļāļāļēāļĢāļŠāļđāļāđāļŠāļĩāļĒ āļāļģāļāļđāļāļĄāļąāļāđāļĄāđāđāļāļĩāļĒāļāļāļāđāļāļāļēāļĢāļāļāļīāļāļēāļĒāļāļ§āļēāļĄāļĢāļđāđāļŠāļķāļ
āļĄāļāļļāļĐāļĒāđāļāļķāļāđāļāđ âāļŠāļąāļāļĨāļąāļāļĐāļāđâ āđāļāđāļāļāļąāļ§āđāļāļāļāļāļāļāļ§āļēāļĄāļāļēāļĨāļąāļĒ āļāļ§āļēāļĄāđāļāļēāļĢāļ āđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāļāļđāļāļāļąāļ
āļŦāļāļķāđāļāđāļāļŠāļąāļāļĨāļąāļāļĐāļāđāļāļĩāđāļāļĒāļđāđāļāļđāđāļāļąāļāļāļīāļāļĩāļĻāļāļĄāļēāļāļĒāđāļēāļāļĒāļēāļ§āļāļēāļāļāļ·āļ āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļ
āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāđāļĄāđāđāļāđāđāļāđāļāđāļāļĩāļĒāļāļ§āļąāļāļāļļāļāļĩāđāļāļąāđāļāļāļĒāļđāđāļŦāļāđāļēāđāļĄāļĢāļļāļŦāļĢāļ·āļāļĻāļēāļĨāļēāļŠāļ§āļ
āđāļāđāđāļāđāļāļ āļēāļĐāļēāļāļĩāđāđāļĢāđāļāļģāļāļđāļ āđāļāđāļāļāļēāļĢāļāļāļāļāļąāļāļāļĢāļāļāļāļĢāļąāļ§āđāļāđāļēāļ āļēāļāļ§āđāļē
âāđāļĢāļēāļĢāļąāļāļĢāļđāđāļāļķāļāļāļēāļĢāļāļēāļāđāļ āđāļĨāļ°āļāļāļĢāđāļ§āļĄāđāļŠāļāļāļāļ§āļēāļĄāļāļēāļĨāļąāļĒāļāđāļ§āļĒāđāļāļāļĢāļīāļâ
āļāļĒāđāļēāļāđāļĢāļāđāļāļēāļĄ āđāļĄāļ·āđāļāļŠāļąāļāļāļĄāđāļāļĨāļĩāđāļĒāļ āļ§āļīāļāļĩāļāļīāļāļāļāļāļāļđāđāļāļāļāđāđāļāļĨāļĩāđāļĒāļāļāļēāļĄ
āđāļāļĒāļļāļāļāļĩāđāđāļĢāļēāļāļđāļāļāļķāļāļāļ§āļēāļĄāļĒāļąāđāļāļĒāļ·āļ āļāļēāļĢāđāļāđāļāļĢāļąāļāļĒāļēāļāļĢāļāļĒāđāļēāļāļĄāļĩāļāļļāļāļāđāļē
āđāļĨāļ°āļāļēāļĢāļĢāļąāļāļāļīāļāļāļāļāļāđāļāļŠāļąāļāļāļĄāļĄāļēāļāļāļķāđāļ āļāļģāļāļēāļĄāļŠāļģāļāļąāļāļāļķāļāđāļāļīāļāļāļķāđāļāļ§āđāļē
āļāļēāļĢāđāļŠāļāļāļāļ§āļēāļĄāļāļēāļĨāļąāļĒāđāļāļĢāļđāļāđāļāļāđāļāļīāļĄ āļĒāļąāļāļāļāļāđāļāļāļĒāđāđāļĨāļāļāļąāļāļāļļāļāļąāļāļŦāļĢāļ·āļāđāļĄāđ
āļāļģāļāļēāļĄāļāļĩāđāđāļĄāđāđāļāđāļĄāļĩāđāļāđāļēāļŦāļĄāļēāļĒāđāļāļ·āđāļāļāļāļīāđāļŠāļāļāļĢāļ°āđāļāļāļĩ
āđāļāđāđāļāļ·āđāļāļĄāļāļāļŦāļē âāļāļēāļāđāļĨāļ·āļāļâ āļāļĩāđāļĒāļąāļāļāļāļāļ§āļēāļĄāđāļāļēāļĢāļ
āļāļāļ°āđāļāļĩāļĒāļ§āļāļąāļāļāđāļŠāļĢāđāļēāļāļāļļāļāļāđāļēāđāļŦāđāļĒāļ·āļāļĒāļēāļ§āļāļ§āđāļēāļ§āļąāļāļāļīāļāļĩ
āļāļēāļāļāļļāļāļāļĩāđāđāļāļ āļāļģāđāļŦāđ āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđ āļāļĨāļēāļĒāđāļāđāļāļāļēāļāđāļĨāļ·āļāļāļāļĩāđāđāļāđāļĢāļąāļāļāļ§āļēāļĄāļŠāļāđāļāļāļĒāđāļēāļāļāđāļāđāļāļ·āđāļāļ
āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđ āļāļ·āļāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļĩāđāļāļąāļāļāļķāđāļāļāļēāļāļŠāļīāđāļāļāļāļāļāļĩāđāļŠāļēāļĄāļēāļĢāļāļāļģāđāļāđāļāđāļāļēāļāļāđāļāđāļāđāļāļĢāļīāļ
āļŦāļĨāļąāļāļāļēāļāļāļīāļāļĩāļĻāļāđāļŠāļĢāđāļāļŠāļīāđāļ āđāļāļĒāļĒāļąāļāļāļāļĢāļđāļāđāļāļāļāļĩāđāļŠāļļāļ āļēāļ āđāļĢāļĩāļĒāļāļĢāđāļāļĒ āđāļĨāļ°āđāļŦāļĄāļēāļ°āļŠāļĄāļāļąāļāļāļēāļāļāļēāļĨāļąāļĒ
āļŠāļīāđāļāļŠāļģāļāļąāļāļāļĩāđāļŠāļļāļāļāļ·āļ
āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđ āđāļĄāđāđāļāđāļĨāļāļāļāļāļāļ§āļēāļĄāļĻāļąāļāļāļīāđāļŠāļīāļāļāļīāđāļŦāļĢāļ·āļāļāļ§āļēāļĄāđāļāļēāļĢāļāļāļāļāļāļīāļāļĩ
āđāļāđāđāļāđāļāļāļēāļĢāđāļāļĨāļĩāđāļĒāļ âāļĢāļđāļāđāļāļāļāļāļāļ§āļąāļāļāļļâ āđāļāļ·āđāļāđāļāļīāđāļĄ âāļāļļāļāļāđāļēāļāļāļāļāļĨāļĨāļąāļāļāđâ
āļāļĨāđāļēāļ§āļāļĩāļāļāļąāļĒāļŦāļāļķāđāļ
āļāļ§āļēāļĄāļĢāļđāđāļŠāļķāļāļāļēāļĨāļąāļĒāļĒāļąāļāļāļāļāļĒāļđāđāļāļĢāļāļāđāļ§āļ
āđāļāđāđāļĄāđāļāļāļĨāļāļāļĢāđāļāļĄāļāļąāļāļāļēāļĢāđāļāđāļāļŠāļāļēāļāļāļĩāđ
āđāļāļāļāļĩāļ āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļĄāđāļŠāļāļāļ·āļāļĄāļēāļāļĢāļāļēāļāļāļāļāļāļēāļāļĻāļ
āđāļāđāđāļĄāļ·āđāļāđāļ§āļĨāļēāļāđāļēāļāđāļ āļāļđāđāļāļāđāļĢāļīāđāļĄāļŠāļąāļāđāļāļāđāļŦāđāļāļāļąāļāļŦāļēāļāļĩāđāđāļāļīāļāļāļķāđāļāļāđāļģ āđ
āļāļāļāđāļĄāđāļāļģāļāļ§āļāļĄāļēāļāļāļđāļāļāļīāđāļāļŦāļĨāļąāļāļāļīāļāļĩ
āļāļĢāļāļāļāļĢāļąāļ§āđāļāđāļēāļ āļēāļāļāđāļāļāļāļąāļāļāļēāļĢāļāļąāļāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļģāļāļ§āļāļĄāļēāļ
āļāļĢāļąāļāļĒāļēāļāļĢāļāļđāļāđāļāđāđāļāđāļāļĒāđāļĄāđāđāļāļīāļāļāļĢāļ°āđāļĒāļāļāđāļāđāļāđāļāļĢāļ°āļĒāļ°āļĒāļēāļ§
āđāļĄāļ·āđāļāļŠāļąāļāļāļĄāđāļĢāļīāđāļĄāļāļąāđāļāļāļģāļāļēāļĄāđāļŦāļĨāđāļēāļāļĩāđ
āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāļāļķāļāđāļĄāđāđāļāđāđāļĢāļ·āđāļāļāđāļāļĨāļāđāļŦāļĄāđāļāļĩāļāļāđāļāđāļ
āđāļāđāđāļāđāļ āļāļģāļāļāļāļāļāļāļĒāļļāļāļŠāļĄāļąāļĒ
1. āļāļđāđāļāļāđāļŦāđāļāļļāļāļāđāļēāļāļąāļ âāļāļ§āļēāļĄāļŦāļĄāļēāļĒâ āļĄāļēāļāļāļ§āđāļēāļĢāļđāļāļĨāļąāļāļĐāļāđ
āļāļ§āļēāļĄāļŠāļ§āļĒāļāļēāļĄāļāļąāđāļ§āļāļĢāļēāļ§āđāļĢāļīāđāļĄāļāļđāļāđāļāļāļāļĩāđāļāđāļ§āļĒāļāļļāļāļāđāļēāļāļĩāđāļĒāļąāđāļāļĒāļ·āļ
2. āļāļ§āļēāļĄāļŠāļāļēāļĒāđāļāļāļāļāļāļĢāļāļāļāļĢāļąāļ§āđāļāđāļēāļ āļēāļ
āļāļēāļĢāļĢāļđāđāļ§āđāļēāļŠāļīāđāļāļāļĩāđāđāļāđāļĢāļąāļāļŠāļēāļĄāļēāļĢāļāļāļģāđāļāđāļāđāļŦāļĢāļ·āļāļāļĢāļīāļāļēāļāļāđāļāđāļāđ
āļāđāļ§āļĒāļĨāļāļ āļēāļĢāļ°āļāļąāđāļāļāļēāļāļāļēāļĒāđāļĨāļ°āļāļēāļāđāļ
3. āļ āļēāļāļĨāļąāļāļĐāļāđāļāļāļāļāļđāđāļĄāļāļ
āļŠāļ°āļāđāļāļāļāļķāļāļāļ§āļēāļĄāļāļīāļāļĢāļāļāļāļāļ āļāļ§āļēāļĄāđāļŠāđāđāļ āđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāđāļāđāļēāđāļāļāļĢāļīāļāļ
4. āļŠāļāļāļāļĨāđāļāļāļāļąāļāđāļāļ§āļāļīāļ ESG āđāļĨāļ° CSR
āđāļāļĒāđāļāļāļēāļ°āđāļāļĢāļ°āļāļąāļāļāļāļāđāļāļĢāđāļĨāļ°āļŦāļāđāļ§āļĒāļāļēāļ
āļāļģāļāļēāļĄāļāļĩāđāļāļāļāđāļāļĒāļāļĩāđāļŠāļļāļāđāļāļĩāđāļĒāļ§āļāļąāļāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāļāļ·āļ
âāļŠāļļāļ āļēāļāļāļāļŦāļĢāļ·āļāđāļĄāđâ
āļāļģāļāļāļāļāļ·āļ
āļŠāļļāļ āļēāļāļŦāļĢāļ·āļāđāļĄāđ āđāļĄāđāđāļāđāļāļķāđāļāļāļĒāļđāđāļāļąāļāļ§āđāļēāđāļāđāļāļāļāļāđāļĄāđāļŦāļĢāļ·āļāļāļāļāđāļāđ
āđāļāđāļāļķāđāļāļāļĒāļđāđāļāļąāļāļāļēāļĢāļāļāļāđāļāļ āļāļēāļĢāļāļąāļāļ§āļēāļ āđāļĨāļ°āđāļāļāļāļēāļāļāļāļāļđāđāļĄāļāļ
āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāļāļĩāđāđāļŦāļĄāļēāļ°āļŠāļĄāļāļąāļāļāļēāļāļĻāļāļāļ§āļĢāļĄāļĩāļĨāļąāļāļĐāļāļ°āļāļąāļāļāļĩāđ
āđāļāļāļŠāļĩāđāļĢāļĩāļĒāļ āļŠāļāļ āđāļĄāđāļāļđāļāļāļēāļ
āļāļēāļĢāļāļąāļāđāļĢāļĩāļĒāļāđāļāđāļāļĢāļ°āđāļāļĩāļĒāļ āđāļĄāđāļāļđāđāļŦāļĄāļ·āļāļāļāļāļāđāļāļ
āļāđāļēāļĒāļāļ·āđāļāļāļđāđāļĄāļāļāļŠāļļāļ āļēāļ āļāđāļēāļāļāđāļēāļĒ
āđāļāļēāļĢāļāļāļĢāļĢāļĄāđāļāļĩāļĒāļĄāļāļāļāļŠāļāļēāļāļāļĩāđāđāļĨāļ°āļĻāļēāļŠāļāļē
āđāļĄāļ·āđāļāļāļāļāđāļāļĢāļ°āļāļāļāđāļŦāļĨāđāļēāļāļĩāđāļāļĢāļāļāđāļ§āļ
āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāļāļ° āđāļĄāđāđāļāļāļāđāļēāļāļāļēāļāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļĄāđāđāļāđāļāļīāļāļāļīāļāļĩāļāļĢāļĢāļĄ
āđāļāđāđāļāļīāđāļĄāļĄāļīāļāļīāļāļāļāļāļļāļāļāđāļēāļāļēāļāļŠāļąāļāļāļĄāđāļāđāļēāđāļ
āđāļāļŦāļĨāļēāļĒāļāļ·āđāļāļāļĩāđ āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāļĒāļąāļāļāļđāļāļĄāļāļāļ§āđāļēāđāļāđāļāļŠāļīāđāļāļāļĩāđāļāđāļ§āļĒāļāļļāļĄāļāļāđāļāđāļāļĢāļīāļ
āđāļāļĢāļēāļ°āļŠāļīāđāļāļāļāļāļŠāļēāļĄāļēāļĢāļāļāļģāđāļāđāļāđāđāļāļ§āļąāļ āđāļĢāļāđāļĢāļĩāļĒāļ āļŦāļĢāļ·āļāļŠāđāļāļāđāļāļāļđāđāļāļēāļāđāļāļĨāļ
āļāļķāļāđāļĄāđāđāļāđāđāļĢāļ·āđāļāļāđāļāļĨāļāļāļĩāđāļ§āļąāļāļāļģāļāļ§āļāļĄāļēāļ
āđāļĢāļīāđāļĄāđāļāļīāļāļĢāļąāļāđāļĨāļ°āļŠāļāļąāļāļŠāļāļļāļāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāļĄāļēāļāļāļķāđāļ
āđāļĄāđāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāļāļ°āļĄāļĩāļŦāļĨāļēāļĒāļĢāļđāļāđāļāļ
āđāļāđāļŠāļīāđāļāļāļĩāđāđāļāđāļĢāļąāļāļāļ§āļēāļĄāļāļīāļĒāļĄāļĄāļąāļāļĄāļĩāļāļļāļāļŠāļĄāļāļąāļāļīāļĢāđāļ§āļĄāļāļąāļ
āđāļāđāļāļāļāļāđāļāđāļāļĩāđāļāļģāđāļāđāļ
āļŠāļēāļĄāļēāļĢāļāđāļāđāļāļēāļāđāļāđāļāļĢāļīāļ
āđāļŦāļĄāļēāļ°āļāļąāļāļāļēāļĢāļŠāđāļāļāđāļāļŦāļĢāļ·āļāļāļĢāļīāļāļēāļ
āļāļąāļāļ§āļēāļāļāļĒāđāļēāļāļŠāļļāļ āļēāļ
āļāļ§āļēāļĄāļāļīāļĒāļĄāļāļĩāđāļŠāļ°āļāđāļāļāļāļķāļāļāļēāļĢāđāļāļĨāļĩāđāļĒāļāļĄāļļāļĄāļĄāļāļāļāļāļāļŠāļąāļāļāļĄ
āļāļēāļāļāļēāļĢāđāļŦāđāđāļāļ·āđāļāļāļīāļāļĩ
āđāļāļŠāļđāđāļāļēāļĢāđāļŦāđāđāļāļ·āđāļāļāļđāđāļāļ
āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļĄāđāļŠāļāļĄāļĩāļāļ§āļēāļĄāļāļāļāļēāļĄāđāļāļāđāļ§āļāđāļ§āļĨāļēāļŠāļąāđāļ
āđāļāđāđāļĄāļ·āđāļāļāļīāļāļĩāļŠāļīāđāļāļŠāļļāļ āļāļ§āļēāļĄāļāļāļāļēāļĄāļāļąāđāļāļāđāļĄāļąāļāļāļāļĨāļ
āđāļāļāļēāļāļāļĨāļąāļāļāļąāļ āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāļŠāļēāļĄāļēāļĢāļāļŠāļĢāđāļēāļāļāļĢāļ°āđāļĒāļāļāđāļāđāļāđāļāđāļāđ
āđāļĄāđāļ§āđāļēāļāļ°āđāļāļāļĢāļāļāļāļĢāļąāļ§āđāļāđāļēāļ āļēāļ āļ§āļąāļ āļŦāļĢāļ·āļāļāļļāļĄāļāļ
āļāļēāļĢāļāļąāļāļāļēāļĢāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļģāļāļ§āļāļĄāļēāļāđāļāđāļāļ āļēāļĢāļ°āļāļĩāđāļŦāļĨāļēāļĒāļāļĢāļāļāļāļĢāļąāļ§āđāļĄāđāļāļĒāļēāļāđāļāļāļīāļ
āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāļāđāļ§āļĒāļĨāļāļāļąāđāļāļāļāļāļāļĩāđāļāļĒāđāļēāļāđāļŦāđāļāđāļāđāļāļąāļ
āļĨāļāļāļĒāļ° āļĨāļāļāļēāļĢāđāļāđāļāļĢāļąāļāļĒāļēāļāļĢāļāļĩāđāđāļĄāđāļāļģāđāļāđāļ
āđāļĨāļ°āļŠāļāļāļāļĨāđāļāļāļāļąāļāđāļāļ§āļāļīāļāļāļēāļĢāđāļāđāļāļĢāļąāļāļĒāļēāļāļĢāļāļĒāđāļēāļāļĄāļĩāļāļ§āļēāļĄāļĢāļąāļāļāļīāļāļāļāļ
āđāļāļĒāđāļāļāļēāļ°āļāļāļāđāļāļĢ
āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāļŠāļ°āļāđāļāļāļāļķāļāļ§āļīāļŠāļąāļĒāļāļąāļĻāļāđāđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāđāļŠāđāđāļāļŠāļąāļāļāļĄāđāļāđāļāļĒāđāļēāļāļāļąāļāđāļāļ
āđāļāļĒāļļāļāļāļĩāđāļ āļēāļāļĨāļąāļāļĐāļāđāļāļāļāđāļāļĢāđāļĄāđāđāļāđāļ§āļąāļāļāļēāļāļāļģāđāļĢāđāļāļĩāļĒāļāļāļĒāđāļēāļāđāļāļĩāļĒāļ§
āđāļāđāļĢāļ§āļĄāļāļķāļāļāļļāļāļāđāļēāļāļĩāđāļāļāļāđāļāļĢāļŠāđāļāļāđāļāđāļŦāđāļŠāļąāļāļāļĄ
āļāļēāļĢāđāļĨāļ·āļāļāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđ
āļāļķāļāļāļĨāļēāļĒāđāļāđāļāļŠāđāļ§āļāļŦāļāļķāđāļāļāļāļāļāļēāļĢāļŠāļ·āđāļāļŠāļēāļĢāđāļāļĢāļāļāđāļāļĒāđāļēāļāđāļāļĩāļĒāļ āđ
āđāļāđāļāļĢāļāļāļĨāļąāļ
āđāļĄāđāļāđāļāļāļāļđāļ āđāļĄāđāļāđāļāļāđāļāļĐāļāļē
āđāļāđāļāļļāļāļāļāļāļĩāđāđāļŦāđāļ āđāļāđāļēāđāļāđāļāđāļāļąāļāļāļĩāļāļķāļāđāļāļ§āļāļīāļāļāļāļāļāļāļāđāļāļĢāļāļąāđāļ
āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāđāļŦāļĄāļēāļ°āļāļąāļāļāļēāļāļĻāļāļāļļāļāļĢāļđāļāđāļāļāļŦāļĢāļ·āļāđāļĄāđ
āļāļāļ āđāļŦāļĄāļēāļ° āļŦāļēāļāļāļāļāđāļāļāđāļŦāđāļŠāļāļāļāļĨāđāļāļāļāļąāļāļāļĢāļīāļāļ
āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāļāļ°āļāļđāđāļĄāđāđāļŦāđāđāļāļĩāļĒāļĢāļāļīāļŦāļĢāļ·āļāđāļĄāđ
āļāļāļ āđāļĄāđ āļŦāļēāļāļāļąāļāļāļĒāđāļēāļāļŠāļļāļ āļēāļāđāļĨāļ°āļāļąāđāļāđāļ
āļāļĢāļāļāļāļĢāļąāļ§āđāļāđāļēāļ āļēāļāļāđāļāļāļāļąāļāļāļēāļĢāļāđāļāļāļĒāđāļēāļāđāļĢ
āļāļāļ āļŠāļēāļĄāļēāļĢāļāļāļģāđāļāđāļāđ āļāļĢāļīāļāļēāļ āļŦāļĢāļ·āļāļĄāļāļāđāļŦāđāļ§āļąāļāļāļēāļĄāļāļ§āļēāļĄāđāļŦāļĄāļēāļ°āļŠāļĄ
āļāļāļāđāļāļĢāļāļ§āļĢāđāļĨāļ·āļāļāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāđāļāļāđāļ
āļāļāļ āđāļāļāļāļĩāđāđāļĢāļĩāļĒāļ āļŠāļļāļ āļēāļ āđāļĨāļ°āļŠāļ°āļāđāļāļāļāļļāļāļāđāļēāļāļāļāļāļāļāđāļāļĢ
āļāđāļēāļāđāļāļīāđāļĄāđāļāļīāļĄ jarniq
āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđāđāļĄāđāđāļāđāļāļēāļĢāļāļāļīāđāļŠāļāļāļĢāļ°āđāļāļāļĩ
āđāļāđāļāļ·āļāļāļēāļĢāļāđāļāļĒāļāļāļāļ§āļēāļĄāļŦāļĄāļēāļĒāļāļāļāļāļēāļĢāđāļŦāđ
āļāļēāļāļāļēāļĢāđāļŠāļāļāļāļ§āļēāļĄāļāļēāļĨāļąāļĒ
āļŠāļđāđāļāļēāļĢāļŠāđāļāļāđāļāļāļļāļāļāđāļē
āļāļēāļāļāļīāļāļĩāļāļĢāļĢāļĄ
āļŠāļđāđāļāļēāļĢāļŠāļĢāđāļēāļāļāļĢāļ°āđāļĒāļāļāđāđāļŦāđāļāļđāđāļāļ·āđāļ
āđāļāļ§āļąāļāļāļĩāđāđāļāđāļĄāđāļāļāđāļ§āļĒāļāļ§āļēāļĄāđāļĻāļĢāđāļē
āļāļēāļĢāđāļĨāļ·āļāļāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļĩāđāļŠāļēāļĄāļēāļĢāļāļŠāļĢāđāļēāļāļŠāļīāđāļāļāļĩāļāļēāļĄāļāđāļāđāļāđāļāđ
āļāļ·āļāļāļēāļĢāđāļŠāļāļāļāļ§āļēāļĄāđāļāļēāļĢāļāļāļĩāđāļāļāļāļēāļĄāđāļĨāļ°āļĨāļķāļāļāļķāđāļāļāļĒāđāļēāļāđāļāđāļāļĢāļīāļ
JARNIQ āđāļŦāđāļāļĢāļīāļāļēāļĢāļāļąāļāļāļģāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļĢāļĩāđāļĄāļĩāļĒāļĄ
āļāļąāđāļāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļĄāđāļŠāļāđāļĨāļ°āļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļāļāđāļāđ
āļāđāļ§āļĒāļāļēāļĢāļāļāļāđāļāļāļāļĩāđāļŠāļļāļ āļēāļ āđāļĢāļĩāļĒāļāļĢāđāļāļĒ āđāļĨāļ°āđāļŦāļĄāļēāļ°āļŠāļĄāļāļąāļāļāļļāļāļāļĢāļīāļāļāļāļāļāļāļēāļāļāļēāļĨāļąāļĒ
āļāļĩāļĄāļāļēāļāļāļāļāđāļĢāļēāļāļĢāđāļāļĄāđāļŦāđāļāļģāļāļĢāļķāļāļĐāļēāļāļĒāđāļēāļāđāļŠāđāđāļ
āļāđāļ§āļĒāļāļļāļāđāļĨāļ·āļāļāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļĩāđāđāļŦāļĄāļēāļ°āļŠāļĄāļāļĩāđāļŠāļļāļ
āđāļĨāļ°āļāļđāđāļĨāļāļēāļĢāļāļąāļāļŠāđāļāļāļĢāļāļāļķāļāļ§āļąāļāļŦāļĢāļ·āļāļŠāļāļēāļāļāļĩāđāļāļąāļāļāļīāļāļĩāļāļĒāđāļēāļāđāļĢāļĩāļĒāļāļĢāđāļāļĒ
āļŦāļēāļāļāļļāļāļāļģāļĨāļąāļāļĄāļāļāļŦāļēāļāļ§āļāļŦāļĢāļĩāļāļāļĩāđ
āđāļĄāđāđāļāļĩāļĒāļāļŠāļ§āļĒāļāļēāļĄāđāļāļāļīāļāļĩ
āđāļāđāļĒāļąāļāļŠāđāļāļāđāļāļāļļāļāļāđāļēāđāļāđāļāļĒāđāļēāļāđāļāđāļāļĢāļīāļ
JARNIQ āļāļĢāđāļāļĄāļāļĒāļđāđāđāļāļĩāļĒāļāļāđāļēāļāļāļļāļāđāļāļāđāļ§āļāđāļ§āļĨāļēāļŠāļģāļāļąāļ āļāđāļ§āļĒāļāļ§āļēāļĄāđāļāđāļēāđāļāđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāđāļāļēāļĢāļāļŠāļđāļāļŠāļļāļ
Utility Funeral Wreaths: Passing on Value Beyond Flowers
In moments of loss, words are often insufficient to express what we truly feel.
Human beings therefore rely on symbols to represent grief, respect, and emotional connection.
One of the most enduring symbols in funeral rites is the funeral wreath.
A wreath is not merely an object placed at a crematorium or memorial hall.
It is a wordless message â a quiet way of saying:
âWe acknowledge this loss, and we share our deepest condolences.â
As society evolves, however, so too do our ways of thinking.
In an era that places increasing importance on sustainability, responsible resource use, and social awareness, an important question emerges:
Does the traditional form of expressing condolence still serve todayâs world?
This question is not meant to reject tradition,
but to explore alternatives that preserve dignity and respect
while extending value beyond the day of the ceremony.
It is from this reflection that utility funeral wreaths have steadily gained recognition.
Utility funeral wreaths are wreaths composed of practical items that can be used or donated after the funeral ceremony, while still maintaining a respectful, elegant, and appropriate appearance.
Most importantly, they do not diminish the solemnity or sanctity of the funeral ritual.
Instead, they transform the form of the offering in order to enhance the lasting value of its outcome.
In other words,
the sentiment of condolence remains fully intact â
it simply does not end when the venue is cleared.
Traditionally, fresh flower wreaths were the unquestioned standard.
Over time, however, recurring concerns became more visible:
Large volumes of flowers are discarded after the ceremony
Families are left with the burden of managing numerous wreaths
Significant resources are used with no long-term benefit
As society began to reflect on these issues, utility funeral wreaths emerged not as a novelty â
but as a response to the times.
1. Meaning over appearance
Short-lived beauty is increasingly replaced by lasting purpose.
2. Emotional relief for bereaved families
Knowing that items can be reused or donated eases both physical and emotional burden.
3. Thoughtful image of the giver
Such wreaths reflect consideration, empathy, and cultural awareness.
4. Alignment with ESG and CSR principles
Particularly relevant for organizations and institutions.
The most common concern is whether utility wreaths are ârespectful enough.â
The answer is clear:
Respect is not determined by flowers or objects,
but by design, presentation, and intention.
A properly designed utility funeral wreath should feature:
Calm, subdued color tones
Neat and dignified arrangement (never resembling giveaways)
Clear, respectful name plaques
Sensitivity to religious and cultural customs
When these elements are present, utility wreaths are no less appropriate than floral wreaths,
while adding an additional layer of social value.
In many areas, utility wreaths are welcomed because their contents can be redirected to:
Temples
Schools
Community welfare programs
As a result, a growing number of temples openly support and encourage this approach.
Although designs may vary, widely accepted utility wreaths share common traits:
Practical, everyday usefulness
Genuine post-ceremony value
Suitability for donation or continued use
Respectful and orderly presentation
This reflects a broader shift in mindset â
from giving for the ceremony
to giving for people.
Fresh flowers offer beauty for a brief moment.
Once the ceremony concludes, that beauty often disappears.
Utility wreaths, by contrast, continue to serve families, temples, or communities.
Managing large quantities of floral wreaths can be overwhelming.
Utility wreaths significantly ease post-ceremony logistics.
They reduce waste, conserve resources, and support sustainable practices.
Especially for organizations, utility wreaths quietly communicate values, foresight, and social responsibility.
In todayâs world, corporate reputation is no longer measured by profit alone â
but by the value an organization contributes to society.
Choosing a utility funeral wreath becomes a form of silent brand communication.
No announcements.
No promotions.
Yet the message is immediately understood.
Are utility funeral wreaths suitable for all types of funerals?
Yes â when designed appropriately for the context.
Do they appear disrespectful?
No â when presented with care and sincere intention.
How do families manage them afterward?
They may be used, donated, or offered to temples as appropriate.
What should organizations choose?
Simple, dignified designs that reflect institutional values.
[Read more at JARNIQ]
Utility funeral wreaths do not reject tradition.
They extend its meaning.
From symbolic mourning
to meaningful contribution
from ritual
to continued benefit for others
In moments of grief, choosing something that allows goodness to continue is
a refined, compassionate, and deeply respectful form of remembrance.
JARNIQ provides premium funeral wreath services,
offering both fresh floral wreaths and utility funeral wreaths
designed with elegance, sensitivity, and cultural understanding.
Our team offers thoughtful consultation,
helps you select the most appropriate design,
and ensures respectful delivery directly to temples or ceremony venues.
If you seek a funeral wreath that is
not only beautiful during the ceremony
but meaningful long after,
JARNIQ stands beside you in moments that matter â with care, dignity, and respect.
āļāļĢāļīāļāļēāļĢāļāļ·āđāļ āđ āļāļāļāđāļĢāļē